Web met een gat

Wie een dierbare verliest gaat zelf ook een beetje dood. Voor een stukje dan, en maar tijdelijk.
Dierbaren maken deel uit van wie je was en werd en bent: relatie. Levende relatie.
Ik zie mezelf dan ook wel als een spinnetje in het web van al die relaties die ik met belangrijke anderen heb geweven en onderhoud: mijn familie, partner, goede vrienden, ja, ook hond Bram hoort erbij. Het zijn sterke, dunne, kwetsbare draden. Spinsels, met zorg en liefde geproduceerd. Ik bén dat web, die kostbare relaties, want het komt voort uit mijzelf. Uit mijn klieren waarmee ik als spin mijn web produceerde dat ik bewoon en bewandel. 
Maar als er dan opeens één cruciaal draadje knapt, één draadje afsterft, dan hang ik zelf ook hopeloos verloren in mijn web. Aan een zijden draadje, bijna dood. Ik kan me maar net vasthouden. En het kost me moeite en inspanning om het veilige midden terug te bereiken. Om de boel van daaruit zo goed en kwaad als dat kan te repareren, opdat mijn web weer bewoonbaar wordt, bewandelbaar.
Het geslagen gat blijft altijd zichtbaar. Dat geeft niet, het hoort bij mijn web.

Wil je reageren? Dat kan via contact.