Rouwchaos

Geen mens rouwt op dezelfde manier. Wie hard getroffen werd door de zelfdoding van een geliefde vindt vaak weinig herkenning in boeken waarin de stadia van rouw helder staan beschreven. Veel te keurig, veel te stapsgewijs. De ervaring, de rauwe praktijk van het leren leven met je verlies, ziet er doorgaans een stuk heftiger en chaotischer uit.

Vaak zegt een plaatje meer dan woorden. Het is waarom onderstaand diagram (Yvonne Heath) me jaren terug zo trof:

Chaos. Maar net als in het linker plaatje kom je ook in het rechter uiteindelijk door dat dal heen weer bovendrijven. Vind je een manier om mét de breuk van je verlies verder te leven.

Midden in je rouw vraag je jezelf misschien af: maar hóe dan? Naar mijn ervaring en beleving lukt dat het best als je die chaos probeert te accepteren en te volgen, precies zoals die zich aandient. Vanuit compassie met jezelf, en dus zonder er iets van te vinden. In zoiets natuurlijks als rouw bestaat geen goed of fout. Rouw is wat het is, en komt zoals het komt. Rouw is voortdurend in beweging, en op zoek naar een doorgang. Als water. Als liefde.