Preventie en kortsluiting

Vandaag is het 10 september: World Suicide Prevention Day.
Twee dagen geleden zocht Joost Zwagerman tot ieders verbijstering een uitweg in de dood.
In 1998 verloor hij zelf bijna zijn vader aan zelfdoding. Bijna, want zijn vader overleefde het, dat wil zeggen hij werd net op tijd gevonden.
Daaromheen maakte Joost jarenlang de zwarte depressies mee van zijn goede vriend Rogi Wieg. Depressies, vergezeld van die almaar terugkerende aanvechting om ze te stoppen met de dood. Joost probeerde zijn vriend daar hartstochtelijk van te weerhouden. Uiteindelijk tevergeefs, want in juli van dit jaar stierf zijn oude vriend. Godzijdank langs een zachtere weg dan zelfdoding, die van euthanasie. Maar toch.

Wereldsuicidepreventiedag. Kunnen wij zelfdoding voorkomen?
Ik vrees van niet, hoe goed ik het ook vind dat er dit soort initiatieven zijn. Dat we ons best blijven doen, omdat elke zelfdoding er een te veel lijkt.

Toch weet ik tegelijkertijd dankzij het leven van mijn zus dat we ze nooit allemaal kunnen voorkomen. Dat het goed is daarin ook je machteloosheid te erkennen.
Want wie net als Joost, Rogi of mijn zusje lijdt aan depressies kent momenten van totale en wanhopige ontreddering in eenzaamheid.
Afgesloten van alles en iedereen. Kortsluiting.
Daar zijn we nu per definitie juist niet bij. Daar horen we – geschokt tot op het bot – altijd pas later van.

Joost Zwagerman. Hij vocht en ijverde jarenlang vol vuur om ieder die het wilde horen of lezen ervan te overtuigen: niet doen, jezelf doden, dat is geen antwoord op depressie, je moet haar juist bestrijden, met hulp, met medicijnen. Deze dood is te erg voor wie achterblijft.

Getergd door de hel van zijn eigen depressies riep hij het misschien wel het hardst tegen zichzelf, riep hij het dwars door zijn eigen aanvechting heen. Wie zal het zeggen?
Joost riep en argumenteerde. Maar zo’n moment van kortsluiting heeft daar helaas geen boodschap aan.

Wil je reageren? Dat kan via contact.