Over zin en onzin

Ik kan er heel slecht tegen: tegen mensen die met grote stelligheid over andermans lijden durven te beweren dat daar altijd een zin in zit. Je lijdt nooit zomaar, een ziekte of een ander rampzalig lot heeft een mens altijd iets zinnigs te vertellen: er schuilt een les of een boodschap in, je krijgt wat je verdient of nodig hebt.
Ziekte of ander groot lijden als leerschool dus, als een zinnige vorm van educatie.

Zo geven zij zin aan het zinloze, aan het lot dat je kan treffen. Aan het leven, dat ons bij tijd en wijlen nu eenmaal onbegrijpelijk meedogenloos kan treffen.
Natuurlijk mag iedereen er zo voor zichzelf over denken. Maar voor een ander?
Dan wordt het in mijn ogen aanmatigende on-zin, die er bovendien voor zorgt dat je de ander in zijn lijden in de kou laat staan.

Volgens de joodse filosoof Emmanuel Levinas is de enige zin die in andermans lijden valt te ontdekken mijn bestrijding ervan, mijn antwoord erop. Zien lijden maakt me medemenselijk en verantwoordelijk, het vraagt om een zinnig antwoord op dat wat zinloos is.

Wil je reageren? Dat kan via contact.