Hou je haaks?

Ik heb het altijd een bijzondere rare uitdrukking gevonden: Hou je haaks!, als afscheidsgroet aan het eind van een goed gesprek waarin je je juist net van je meest kwetsbare, zachte kant hebt laten zien.
Je had het moeilijk maar dankzij vriendelijke oren durfde je jezelf daarnet te openen. Je deelde je zorgen, verdriet of pijn met de ander. Daar liep je al een hele tijd in je eentje mee rond. En ook vandaag moest je iets overwinnen om ermee te komen, want het kan soms heel griezelig aanvoelen om open en bloot van binnenuit te spreken.

Maar goed, je deed het, dankzij die ander, en het bracht je alleen maar goeds. Ook al moest je huilen, het gesprek luchtte je op, en je tranen spoelden de boel schoon. Nu voel je je stukken beter, wat doet echt contact een mens toch goed. Zo fijn om je eens niet flinker of groter te houden dan je je voelt. Dat zouden we vaker moeten doen! In de herkenning voel je je zo veel minder alleen.

Je neemt dankbaar afscheid, en dan komt opeens dat rare slotadvies: ‘Ja, tot gauw hoor, en hou je haaks!’
Haaks?
Het klinkt zo kil, zo hard en onbuigzaam opeens. Koud als ijzer of staal. En helemaal haaks op wat je daarnet juist hebt mogen ervaren.

Wil je reageren? Dat kan via contact.