Doorbestaan

Ik blijf het een raar woord vinden, nabestaande. Na Judiths dood in 2009 werd ik ‘nabestaande’. Maar het brengt me geen troost, dat woord (ook al gebruik ik het zelf soms als vertel over wat ik doe). Integendeel: het is een woord dat in mijn beleving een donkere schaduw legt over mijn leven nu. Het breekt het voorgoed in tweeën.
Natuurlijk draag ik de schaduw van verlies met me mee. Zoals ik ook andere schaduwen van verlies met me meedraag. Bijvoorbeeld die van ongewenste kinderloosheid. Ook dat was een enorm ‘verlies’. Toch noemde ik mezelf daarna niet anders. Ik werd er geen ‘zonderbestaande’ door of zoiets.
De dood van mijn zus vormt een nooit te vergeten gebeurtenis in mijn leven. Voor haar dood bestond ik, na haar dood besta ik gelukkig nog steeds. Haar dood veranderde mij en mijn leven, zeker, maar niet zozeer dat ik of mijn bestaan voorgoed gebroken is. Het is een voortgaande stroom, inclusief de verliezen die ik leed en opneem. Ook haar dood.
Ik besta door in plaats van na. En zij blijft voorgoed mijn zusje, ook al is ze er niet meer.

Wil je reageren? Dat kan via contact.