Coco Chanel

In haar tengere lichaam huist een enorme levenskracht. Een moedige, niet stuk te krijgen liefde voor het leven, hoeveel lelijke klappen datzelfde leven haar ook geeft. Vastberaden richt zij zich telkens weer op, en volgt ze de oersterke draad van haar hoop.

Ze is sinds kort, bijna veertig jaar oud, officieel wees: dochter nu van een vader én een moeder die zelf uit het leven zijn gestapt omdat ze geen uitweg meer zagen. Vader ruim twintig jaar geleden, moeder nog maar kortgeleden.
Of was zij – op een andere manier – al veel langer wees? Met haar vader verloor ze destijds immers ook haar moeder? Blijven was geen optie, de kinderen werden uit huis geplaatst.

Dapper zocht ze ook toen al eens haar eigen andere koers door het leven. Ze vond een passende opleiding, een leuke baan, een lieve kat, en ze vond de man van haar leven met wie ze twee kinderen kreeg. Moeder hield ze al die tijd op gepaste afstand. Uit zelfbescherming.

Tot een tijdje terug, toen ze een telefoontje kreeg dat haar moeder was opgenomen na een ernstige zelfmoordpoging. Vanuit een nooit helemaal uitgedoofde hoop op een betere relatie zocht ze haar daar veelvuldig op. Zou dit dan moeders ingewikkelde tij kunnen keren? Zou ze nu eindelijk gaan inzien dat ze hulp nodig had?
Maar nee, het ging allemaal anders. Niet veel later zag moeder alsnog kans zich van het leven te beroven.

Voor de tweede keer schokt een zelfdoding van zeer nabij haar tot diep in haar tengere botten. Moeders dood wekt de oude pijn om vader tot leven. Hun nu ‘dubbele zelfmoord’ werpt in haar heden de zwarte schaduw van een levensgroot vraagteken boven haar eigen bestaan. Ze had het zo goed op orde, maar ís dat wel zo? Vragen als ‘wie ben ik zelf dan, als kind van deze ouders?’ en ‘Wat geef ik er mogelijk van door’ steken hun angstaanjagende kop op. Twijfel slaat toe en maakt haar woedend, bang en onzeker. Zo nu en dan zakt ze door haar zo zorgvuldig opgebouwde bodem. Gaat ze kopje onder.

Maar steeds komt ze boven. Snakkend naar adem soms, maar ze komt. Dankzij die sterke draad van haar hoop. Daar hijst ze zich aan op, omhoog, terug haar lieve leven in.

Coco Chanel. Daar doet ze me aan denken. Niet alleen omdat dit de ontwerpster is van het parfum dat haar met moeder verbindt: ze houden van hetzelfde geurtje.
Nee, meer als een geuzennaam.
Coco Chanel.
Nog zo’n dappere wees die zich – ondanks de slechte start – strijdvaardig een weg door het leven wist te banen.

Wil je reageren? Dat kan via contact.