Bevrijding

Vanuit de onmacht van niet-begrijpen is deze dochter bovenal kwaad in haar rouw. Daar geeft ze op cynische wijze lucht aan. Dan zegt ze bijvoorbeeld: ‘Wat moet ík hier eigenlijk mee? Zíj heeft besloten om in dat stomme fotolijstje op mijn kast te kruipen!’

We beginnen de Weerklankavonden steeds met een klein ritueel. Dan steken we een eigen kaars aan en zetten daar de foto van onze dierbare bij. Alleen zij laat haar moeder soms ‘per ongeluk’ in de auto liggen. Of thuis. Daar kijken we geen van allen meer van op, want het past zo precies bij haar in boosheid verpakte verdriet.

Op een avond maakt ieder een eigen herinnerplek, met meegebrachte spulletjes van thuis. Zij is die spullen vergeten, maar dat belet haar niet om mee te doen. Op haar eigen manier maakt ze een gedenkplek voor haar moeder. Daartoe gebruikt ze gewoon wat ze tegenkomt in de ruimte: een soepel vallende lap stof, enkele beeldende symboolkaarten en wat bloemen uit een vaas. Zorgvuldig schikt en herschikt ze alles tot een ontroerend en krachtig tafereel op de grond.

Samen maken we onze ronde langs de verschillende plekken. Zij is als laatste aan de beurt. Ze begint te vertellen over haar moeder. Over de gekke kleren die ze altijd droeg, over haar werk, over de tuin en haar groene vingers. Over de bolderkar waarin ze haar kroost vroeger altijd naar de supermarkt fietste.
En opeens stokt ze. Het is de kaart met een afbeelding van een paar jonge olifantjes erop – slurf in staart gehaakt, veilig achter moeder olifant aan – die haar boosheid breekt. Tussen haar tranen van verdriet, gemis en dankbaarheid in vertelt ze verder. Over de liefde van haar moeder voor haar kinderen, en over wat het betekent om te moeten verliezen wat je zo innig hebt liefgehad.

Zo bevrijdt ze haar moeder uit het al te krappe fotolijstje op de kast thuis. Laat ze haar méér worden – ruimer en ronder, warmer en zachter – dan dat zo hardhoekig ogende pillenbesluit.

Wil je reageren? Dat kan via contact.