Taal & Rouw

‘Rouwen is iets organiseren tegen de kou, en tegen het vergeten.’

Dorothee Sölle

Meestal gaat het ons vanzelfsprekend af: nieuwe gebeurtenissen en ervaringen inpassen in het grotere geheel van het eigen levensverhaal. Al denkend, vertellend of schrijvend trekken we betekenisvolle lijnen en leggen zinvolle verbanden.

Tot er iets gebeurt dat alle zin, alle betekenisgeving voorbij is, zoals de zelfdoding van iemand die je lief is. Zelfdoding is een gebeurtenis die het leven van wie ermee geconfronteerd wordt in één klap stil kan leggen. Het verhaal stokt.

Hoe verder? Door dwars door alle chaos van de pijn en verwarring heen toch weer taal te zoeken en te vinden. Door woorden te geven aan wat onuitsprekelijk is.

Vanuit mijn eigen ervaring met een dergelijk verlies heb ik me verdiept in wat de rouw zo gecompliceerd kan maken voor wie daarmee verder leven moet. Ik schreef er een boek over, houd lezingen over met name het schuldgevoel bij nabestaanden, en begeleid mensen in hun rouw. Je bent op verschillende manieren welkom bij me met jouw persoonlijke verliesverhaal. 

Je verhaal doen: Je hebt behoefte om in een een-op-een-contact vrijuit te kunnen spreken over alles wat er is gebeurd, en wat dat met je doet. Zonder blad voor je mond, zonder rekening te hoeven houden met gevoeligheden aan de andere kant. Want die kunnen er zijn, ook vanwege het taboe dat er om deze dood kleeft. Vrijuit je verhaal doen dus, precies zo ruw en rauw als het op dit moment voelt. Dat kan in een gesprek thuis, of bijvoorbeeld wandelend in de natuur. Maar het kan ook per brief of mail.

Mijn rol in ons contact bestaat er voornamelijk uit dat ik naar je luister. Niet alleen naar wat je me letterlijk vertelt (of schrijft), maar ook naar wat daarachter of daaronder misschien al waar te nemen is. Naar dat dus wat zich nog niet in taal laat vangen, maar er al wel in doorklinkt.

Als een echo geef ik je in mijn eigen woorden zo helder mogelijk terug wat ik opvang. Zo scheppen we vertellend en luisterend samen ruimte en kom je hopelijk letterlijk weer op verhaal.

Je verhaal delen: Je wilt graag in contact komen met wat mensen die net als jij iemand hebben verloren aan zelfdoding, en zoeken naar een manier om daarmee om te gaan. In een kleine groep van lotgenoten je verhaal delen, en samen stilstaan bij de impact van zo’n ingrijpend verlies op je eigen doorgaande levensverhaal.

Daartoe bied ik onder de naam Weerklank een serie van tien bijeenkomsten aan, verspreid over enkele maanden. We komen samen rond verschillende thema’s, zoals:

  • Jouw verhaal, mijn verhaal
  • Rouwen, de andere kant van liefde
  • Leven met vragen zonder antwoord
  • Schuldgevoel en andere verwarrende emoties
  • Omgaan met taboe en oordeel
  • Leven met verlies, iets tussen loslaten en vasthouden
  • Kracht- en troostbronnen
  • Gedenken: ik draag je met me mee

Bij minimaal vijf aanmeldingen begin ik een groep op een nader te bepalen locatie. Zo’n groep is ‘gesloten’, dat wil zeggen dat je van het begin tot het eind met dezelfde mensen samenkomt. Centraal staan de persoonlijke verliesverhalen. Steun en houvast zoeken we in de taal van anderen. Denk aan gedichten, muziek of troostrijke tekstfragmenten uit diverse hoek.

Belangstelling? Neem voor meer informatie en/of aanmelding contact met me op. Houd ook de pagina Nieuws in de gaten.